Wszystkie światy są jednym, wszystko pochodzi z tego samego: bogowie, duchy, gwiazdy, rośliny, kamienie i ludzie. Wszystko się zmienia i porusza,
ale nie umiera; nasza dusza jest jak drzewo: rodzi się, wzrasta, kwitnie i wydaje nasiona. Nigdy nie przestaje żyć, bowiem zmienia się tylko łupina nasiona.
Analizę tego wiersza - na zakończenie Roku Pańskiego 2009 - dedykuję tym wszystkim, którzy dopatrują się na każdym kroku jakichś podtekstów, drugiego czy siódmego dna i tym podobnych głupot. Jest to już nudne. Świat w gruncie rzeczy nie jest aż tak bardzo skomplikowany, jak się na pierwszy rzut oka wydaje. No i ja sam jestem prostym chłopakiem ze wsi.
Może we mnie też drzemie demon, który najpierw każe mi zabić, potem odpokutować, aby rozpocząć nowy etap w swoim życiu i poczuć się czystym? Zabiłem cząstkę samego siebie, wyznaczyłem sobie pokutę, by poczuć się wolnym.
Laos, koniec stycznia 2009 roku.Jeśli siądziecie sobie zaraz i włączycie program National Geographic i będzie tam program o ludziach, którzy żyją gdzieś w zagubionych górskich wioskach daleko w świecie, nadal są animistami i wieżą w duchy wiatru, gór, nieba; bez prądu właściwie, bez toalety w domu, z łazienką w strumyku; autobus daleko stad, a najprostszą możliwością dotarcia jest piechota kilkanaście kilometrów przez góry; to ja przez ostatnie trzy doby osobiście doświadczyłem czegoś takiego. Było pięknie i nie da się ukryć, że te dni okazały się jednymi z najciekawszych i najszczęśliwszych dni w moim życiu…
